Kontakt

Adres: 37-500 Jarosław,
ul. 3-go Maja 12
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
tel. 16 621 62 56

Polecane strony







Brewiarz.pl

przemyska.pl

modlitwawdrodze.pl


Fotogaleria: http://krolowajaroslaw.pl/galeria/dom-sierot-polskich.html


W 1900 r. z rąk ks. biskupa Józefa Pelczara Mieczysław Lisiński otrzymuje święcenia kapłańskie. Przez 6 lat pracuje w kościele Świętej Trójcy w Przemyślu a następnie od roku 1906 zostaje skierowany do Jarosławia. To piękne miasto, jedno z najstarszych w Rzeczypospolitej tak go urzekło, że poświęcił mu wszystkie swoje siły i swoją pracę przez ponad 50 lat, do końca życia.


Tu wypełniał swoją służbę dla Kościoła, Ojczyzny, młodzieży, sierot i ubogich. Przez wiele lat głównym obowiązkiem  księdza Lisińskiego obok zadań kapłańskich było nauczanie młodzieży w gimnazjum. Ksiądz Lisiński wyciągniętą dłoń podawał każdemu, a przykładem najskuteczniej uczył zasad braterstwa, tolerancji i przyjaźni wśród zróżnicowanej pod względem wyznaniowym  młodzieży. Nie żałował czasu i nie brakowało mu chęci, by prowadzić przyjacielskie rozmowy z młodymi, gdy sami przychodzili do niego. Jako dobry pasterz podejmował się także trudu szukania zabłąkanych owieczek, schodzących na bezdroża. Codziennie poranne godziny spędzał w konfesjonale w pobliskim kościele Ojców Reformatów. Nigdy nie żałował czasu tym, którzy pragnęli wyprostować ścieżki swojego życia. Ksiądz kanonik Mieczysław Lisiński zapragnął utworzyć placówkę – schronisko dla sierot.

Zapisy w wielu dokumentach uwieczniły długą listę podejmowanych wysiłków i starań, aż w dniu 1 października 1918 r. zakupiono dom przy ul. Weissa 11 w Jarosławiu (obecna Lisińskiego).  Ten dom Sierot Polskich stał się rodzinnym ogniskiem dla bardzo wielu osieroconych dzieci. Znalazły one w nim kochające, ojcowskie serce księdza Kanonika Lisińskiego i matczyną opiekę ze strony Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, które rozpoczynając od 10 września 1919 roku wychowawczą opiekę nad sierotami, prowadzą ją po dzień dzisiejszy. Po przejęciu władzy przez komunistów w 1946 roku, wzmogła się propaganda, a także represje wobec Kościoła. Nastały ciężkie czasy dla Sierocińca. W lutym 1948 Ministerstwo Oświaty ogłosiło deklarację o laicyzacji szkoły, a w maju wzmogły się aresztowania księży i zakonników. We wrześniu komuniści znacjonalizowali wszystkie szpitale i sierocińce. Zabierali dzieci zdrowe, a na ich miejsce przywozili dzieci opóźnione w rozwoju, twierdząc, że takich dzieci nie da się „zbałamucić religią i nauczyć patriotyzmu”. Tak też stało się w przypadku naszego Ośrodka. Obecnie w Ośrodku przebywa 29 dziewcząt z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, umiarkowanym i znacznym w wieku od 12 do 24 lat. Są to dziewczynki, które pochodzą z rodzin rozbitych, zaniedbanych materialnie i moralnie, wielodzietnych i z problemem alkoholowym. W większości nie wiedzą nawet co to jest miłość rodzicielska czy rodzinna, dlatego też staramy się, aby nasz Ośrodek był nie tylko zwykłym internatem ale przede wszystkim domem.

Głównym zadaniem Ośrodka jest przygotowanie wychowanek w miarę ich możliwości, do samodzielnego udziału w życiu społecznym w integracji ze środowiskiem. Celem Ośrodka jest stworzenie wychowankom możliwie najlepszych  warunków  wychowawczo – rewalidacyjnych, opiekuńczych i zdrowotnych oraz materialnych dla ich prawidłowego rozwoju. Jesteśmy dla nich przez cały czas i o każdej porze. Wiedzą, że mogą na nas zawsze liczyć, bo przyjmujemy je takimi jakimi są, a nie takimi jakbyśmy chciały żeby były. Większość wychowanek przebywa u nas 5 dni w tygodniu, jednak część dziewcząt pozostaje także na weekendy. Z powodu trudnych warunków i sytuacji w domach rodzinnych nie mogą wyjeżdżać jeśli Wydział Sądu Rodzinnego nie udzieli takiego pozwolenia, skutkiem czego nasz dom nigdy nie jest pusty i zawsze otwarty.

Jako, że jesteśmy placówką katolicką, dziewczyny oprócz opieki fizycznej i materialnej mają także zapewnioną opiekę duchową- comiesięczna spowiedź, Eucharystia (podczas, której dziewczyny prowadzą oprawę liturgiczną), codzienna modlitwa poranna i wieczorna, a także Koronka do Miłosierdzia Bożego w intencjach naszych dobroczyńców. W maju śpiewamy Litanię Loretańską, w październiku modlimy się na różańcu. Organizujemy także co roku jasełka wraz z wigilią dla rodzin naszych wychowanek, w maju Dzień Rodziny, Dzień Dziecka i imieniny każdej dziewczyny i każdej osoby pracującej w Ośrodku. Są także dyskoteki, wyjścia do kina czy wyjazdy na wycieczki- robimy to samo, co robią wszystkie „zdrowe” osoby w tym wieku, bo nasze dziewczyny w niczym się od nich nie różnią. W Ośrodku pracuje obecnie 5 sióstr i 11 osób świeckich. Do wspólnoty sióstr należą:

  • Dyrektor Ośrodka i Przełożona wspólnoty - s. Jolanta,
  • Księgowa - s. Maria,
  • Kucharka - s. Urszula,
  • Pielęgniarka - s. Halina,
  • Wychowawczyni - s. Iwona

Obowiązków w Ośrodku nie traktujemy jako pracy ale jako jedną, wielką służbę tym, których powierzył nam Pan Jezus i nasz Założyciel bł. Edmund Bojanowski - dzieciom, ubogim i chorym.

facebook

Odwiedziny

Dzisiaj 79

Wczoraj 164

Tydzień 79

Miesiąc 2036

Wszystkie 153913

Aktualnie jest:49 gości online

Losowe zdjęcie